زن به عنوان نیمی از جامعه بشریت، حساس‌ترین، ظریف‌ترین، ماندگارترین و موثرترین نقش‌ها در حرکت تاریخ انسان و در سیر بشریت به سوی کمال است و این همان رشته‌رشته پروردن احساسات و عواطف بشر است که در اختیار اوست. (۴۱)
کانون خانواده جایی است که عواطف و احساسات باید در آنجا رشد و بالندگی پیدا کنند؛ بچه‌ها محبت و نوازش ببینند و این احساسات و عواطف محتاج وجود یک محور اصلی است که آن خانم خانه است و اگر نباشد، خانواده یک شکل بدون معنا خواهد بود. (۴۲)
عظمت زنان، همراه با استقرا و متانت قلبی که انسان مؤمن دارد، با زبان صریح و روش یک مجاهد فی‌سبیل‌الله، و زلال معرفتی که از زبان و دل او بیرون می‌ریزد و شنوندگان و حاضران را مبهوت می‌کند، در وجود حضرت زینب (س) تجلی می‌کند و بزرگان دروغی ظاهری را در مقابل او حقیر و کوچک می‌کند. این عظمت یعنی مخلوطی از شور و عاطفه‌ی انسانی، که در هیچ مردی نمی‌توان این عاطفه‌ی شورانگیز را پیدا کرد؛ همراه با متانت شخصیت و استواری روح که هم هر حوادث بزرگ و خطیر را در خود هضم می‌کند و روی آتش‌های گداخته، شجاعانه قدم می‌گذارد و عبور می‌کند؛ در عین حال، درس می‌دهد و مردم را آگاهی می‌بخشد؛ در عین حال، امام زمان خود، یعنی امام سجاد را مانند یک مادر مهربان آرامش و تسلی می‌دهد؛ در عین حال، با کودکان برادر و بچه‌های پدر از دست‌داده‌ی آن حادثه‌ی عظیم، در میان آن طوفان شدید، مثل سد مستحکمی برای آنها امنیت و آرامش و تسلی ایجاد می‌کند و این همه‌جانبه بودن شخصیت زن است و اسلام او را به این سمت سوق می‌دهد.
زن با نقاط قوت زنانه‌ی خود که مخصوص زن است، همراه با ایمان عمیق، مثل کوه استواری از ایمان، در عین حال مثل چشمان جوشانی از عاطفه و محبت و احساسات زنانه، تشنگان و محتاجان نوازش را از چشمان صبر و حوصله و عاطفه‌ی خود سیراب می‌کند. انسان‌ها در چنین آغوش پُربرکتی می‌توانند تربیت شوند. اگر زن با این خصوصیات در عالمِ وجود نبود، انسانیت معنا پیدا نمی‌کرد. این، معنای ارزش زن و تشخیص زن است. زینب کبری (س) برای زنان ما در طول تاریخ یک الگوست؛ عقل و متانت، قدرت و شجاعت، شور و احساس عاطفی، صراحت زبان، متانت دل، استواری روح؛ در عین حال، مادرانه، خواهرانه، با همه‌ی انسان‌ها برخورد کردن، در محیط خانه شمع محبت را روشن نگه داشتن، همسر و فرزندان را بر سر سفره‌ی محبت و عاطفه‌ی خود دور هم جمع کردن؛ اینها خصوصیات زن مسلمان است. همه‌ی ارزش‌های معنوی را می‌توان از درون کانون گرم خانواده که محور آن، زن خانواده است؛ کدخدای این مجموعه، آن مجسمه‌ی عاطفه، بیرون کشید و معنویات را در سطح جامعه گستراند. (۴۳)
از اول تاریخ تشیع تا امروز، یک عنصر اصلی و اساسی در جریان تشیع، همیشه جریان عاطفی است؛ البته عاطفه‌ای متکی به منطق، عاطفه‌ای متکی به حقیقت، نه عاطفه‌ای پوچ. لذا شما در قرآن هم ملاحظه می‌کنید که اجر رسالت، محبت و مودت در قربی است: «قل لا أسئلکم علی هَذَا أَجْرًا إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبَى» (سوره شوری، آیه 23). این خیلی نکته‌ای مهمی است که باید به آن توجه داشت. خدشه‌دار کردن این محبت به هر شکلی و به هر صورتی، خیانت به جریان عظیم محبت اهل‌بیت و پیروی اهل‌بیت است، این محبت باید حفظ شود. (۴۴)
رهبر انقلاب با تبیین نگاه قرآنی و توجه ویژه اسلام به جایگاه زن، این نگاه را منطقی‌ترین، متین‌ترین و عملی‌ترین نگاه می‌دانند. نزد خدای متعال میان زن و مرد در طی مراحل معنوی و برخورداری از حقوق اجتماعی و فردی هیچ تفاوتی نیست، البته بر اساس طبیعت انسانی از امتیازات متفاوتی برخوردارند. برخی از امتیازات، انحصاری زنان است: از جمله خانه‌داری، فرزندآوری، اهتمام به حفظ محیط خانواده، انس خانوادگی و پرورش و تربیت فرزندان و خانه‌داری، که فرزندآوری مجاهدتی بزرگ و هنر زن است که توأم با صبر، عاطفه و احساسات می‌باشد و اگر توجه لازم به آن صورت پذیرد، پیشرفت یک جامعه تضمین خواهد شد. لازم است رفتار با زنان، احترام‌آمیز، محبت‌آمیز و همراه با نجابت و عفت باشد. (۴۵)اگر فردی و گروهی در فاصله‌ی زمانی مشخص، به طور پراکنده مجموعه‌ای از گفتارها و یا سخنانی را ابراز دارد و فی المجموع بتوان از هم‌خوانی خاصی بر «گفتمان» آن‌ها برداشت خاصی کرد و آن شخص یا گروه را با توجه به این گفتارها دست‌نشان و مشخص نمود، می‌گویند آنان حاکم است. در تعریف می‌توان بیان کرد که فضای ذهنی و روانی مسلط و زبان خاصی که مردم در یک دوره خاص با آن سخن می‌گویند، گفتمان نام دارد.

رهبر معظم انقلاب گفتمان را «شعار پُرمحتوا و حاکی از حقیقت قابل گسترش فکری که جهت‌دهنده و برانگیزاننده است»، می‌دانند و معتقدند که فضای گفتمان باید فضای معتقد به یک مبنای فکری یا عملی باشد. تصمیم‌ساز بودن گفتمان نکته‌ای دیگر است که رهبر انقلاب بر آن تاکید می‌کنند. (۳۷)

بیانات امام خمینی (ره) و رهبر معظم انقلاب درباره جایگاه زن، نمونه‌هایی از ایجاد بستر گفتمان‌سازی در این زمینه است. امام خمینی درباره زنان و فعالیت‌های سیاسی و اجتماعی آنان همانند دیگر عرصه‌ها نگرشی جدید عرضه کرد. در این نگرش، زن مظهر تحقق آمال بشر است و از دامن او مرد به معراج می‌رود. از این رو زن انسان‌ساز است و اگر زنان انسان‌ساز از جامعه گرفته شوند، جامعه با شکست و انحطاط مواجه می‌شود. سعادت و شقاوت کشورها بسته به زن است. به علاوه خانه و خانواده مدرسه هستند و دامن مادر بزرگترین مدرسه‌ای است که انسان در آن تربیت می‌شود. بنابراین امام خمینی بر حضور سیاسی و اجتماعی زنان در صحنه‌ی جامعه پای می‌فشرد. نگرش امام خمینی باعث شد تا قشر جدیدی از زنان در عرصه سیاست و اجتماع شکل بگیرد و به تدریج مرز خود را با دیگر زنان جدا سازد. این دسته از زنان نه تابع الگوی زن مدرن غرب‌گرا بودند و نه پیرو الگوی زن سنتی خانه‌نشین و بی‌تفاوت به مسائل جامعه. قشری جدید بود که با جذب نقاط قوت هریک از این دو گروه تلاش می‌کرد از نقاط منفی آن‌ها بپرهیزد. مشخصه‌ی اصلی این گروه آن بود که در همان حالی که غرب‌گرایی را برنمی‌تافت، با وفاداری به ارزشهای مذهبی و الگو‌برداری از حضرت فاطمه (ع) و حضرت زینب (ع) خود را از اجتماع کنار نمی‌کشید. (۳۸)

در سال‌های انقلاب اسلامی ایران، این قشر از بانوان به شکل‌های مختلف چون پخش اخبار؛ توزیع اطلاعیه‌ها؛ کمک به مجروحان؛ پناه دادن به فعالان سیاسی؛ شرکت در راه‌پیمایی‌ها؛ شرکت در جلسات سیاسی؛ برپایی جلسات سخنرانی و غیره به پیش‌برد اهداف انقلاب کمک کردند و چنان کوشیدند که امام سهم آنان را بیش از مردان دانست و از این جهت پیروزی را مرهون شجاعت آنان شمرد. (۳۹)

پس از سال‌های پیروزی انقلاب و تاکید و درخواست امام از زنان و مردان جهت ساختن و آبادانی خرابه‌های باقی‌مانده، مقام معظم رهبری نیز فرمودند: «زن بایستی در میدان تلاش و جهاد عمومی و فعالیت‌های مشروع همگانی و در زمینه‌های سازندگی به اشکال مختلف و در طیف وسیع حضور داشته باشد.» (۴۰)